Jest to opowieść o miłości do herbaty: równie wykwintna i subtelna jak smak najszlachetniejszych odmian tego wyjątkowego napoju.
W piętnastowiecznej Japonii rodzi się herbateizm, czyli kult estetyzmu wyrażony w czynności picia herbaty. Autor nawiązuje do tej tradycji i jako jej spadkobierca snuje refleksje na temat orientalnej kultury, sztuki, mentalności, stylu życia. Urzekająca książeczka, do której z chęcią nieraz jeszcze powrócę.
Tymczasem przytaczam z niej dwa cytaty:
1) „Płynny bursztyn w porcelanie barwy kości słoniowej może przybliżyć wtajemniczonego do słodkiej wstrzemięźliwości Konfucjusza, pikanterii Lao-Tsy i eterycznego aromatu samego Siakjamuni”.
2) „Kto nie czuje w sobie znikomości rzeczy wielkich, ten łatwo może u innych przeoczyć wielkość rzeczy małych”.