Dysfunkcyjna rodzina, dorastające dzieci zmuszone do opieki nad młodszym rodzeństwem i tym samym wejścia w role mamy i taty, napięcia emocjonalne wynikające z izolacji. W warstwie społecznej opowieść się nie broni. Przypomina „Trudne sprawy”.
Nieco lepiej jest w wymiarze psychologicznym. Balansowanie bohaterów między czułą miłością a bolesnym pożądaniem wydaje się przedstawione wiarygodnie, chociaż w sposób mało pogłębiony. Wkraczamy w światy wewnętrzne brata i siostry (przeplatana narracja pierwszoosobowa) i chwilami przyglądamy się im z zainteresowaniem. Wkrótce jednak okazuje się, że opisy pragnień i konfliktów, które dręczą nastolatków, zatrzymują się na powierzchni problemu. Nie ma w nich nic nieszablonowego (poza samym faktem aberracji).
Akcja powieści jest dynamiczna, język niewyszukany, postaci z drugiego planu – papierowe. Parę fragmentów zasługuje na uwagę (rozpaczliwa ucieczka Lochana zakończona dramatyczną rozmową z siostrą na cmentarzu, atak nerwowy tegoż bohatera podczas lekcji traktującej o kompleksie Edypa, moment demaskacji i sceny finałowe).
Nie zmienia to jednak faktu, że mamy do czynienia z średniej klasy czytadłem dotykającym jednego z ostatnich w naszej kulturze tabu. Samo sięgnięcie po taki temat niestety nie czyni utworu oryginalnym. Przy czym nie jest to książka beznadziejna i niektórych, zwłaszcza młodych czytelników, może zafrapować.
Wybrane cytaty
1) "Stało się to przeszłością, zanim właściwie się wydarzyło".
2) "Świat karze nas z jednej tylko przyczyny: z powodu tego, że urodziła nas ta sama kobieta".